Πετάω το παπούτσι

Κάποια μέρα σε ώρα διαλείμματος ο Αλέξης έβγαλε το παπούτσι του, ενδεχομένως επειδή είχε μέσα ένα πετραδάκι. Οι συμμαθητές του και μια δασκάλα έσπευσαν για να βεβαιωθούν ότι θα το φορέσει. Του άρεσε που μαζεύτηκαν και ασχολήθηκαν μαζί του. Ξαναέβγαλε το παπούτσι περιχαρής και στα επόμενα διαλείμματα και κάθε φορά οι συμμαθητές έτρεχαν να βοηθήσουν. Άρχισε να το πετάει και λίγο μακρύτερα. Το σκηνικό επαναλήφθηκε και την επόμενη μέρα. Έτσι προέκυψε η ανάγκη για τη δημιουργία μιας ιστορίας.

Επειδή εκείνη την εποχή είχε πονηρέψει πια και ήξερε ότι όταν του δίνεται ιστορία κάτι τρέχει και πρέπει να διορθώσει στη συμπεριφορά του, δεν ήταν πρόθυμος να τη δει. Για το λόγο αυτό:

Απεδείχθη ότι οι προσθήκες αυτές ήταν ό,τι έπρεπε! Παρακολούθησε την ιστορία με ενδιαφέρον και γέλασε με την ψυχή του στο σημείο με το πέταγμα του παπουτσιού.

Στην ιστορία προτάθηκε στον Αλέξη μια εναλλακτική, αποδεκτή συμπεριφορά για να έχει παρέα.

Το κλειδί της ιστορίας: Ο Αλέξης εκείνη τη χρονιά υποστήριζε με θέρμη ότι δεν είναι μωρό, είναι μεγάλο παληκάρι.

Για να κάνετε λήψη της ιστορίας πατήστε εδώ ppsx file.